Σκέψεις σε οθόνη...

   «Δηλαδή τέλος;;», «Όντως;;», «Θα πάω σπίτι και δε θα έχω διάβασμα;;». Αυτά είναι τα ερωτήματα των τελευταίων ημερών, από τότε που δώσαμε και το τελευταίο πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα. Τα συναισθήματά μας μοιάζουν μπλεγμένα σαν κουβάρι που δε πρόφτασε να ξετυλιχτεί. «Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;», «Ποιες σχολές θα βάλεις στο μηχανογραφικό;», «Φαντάζεσαι να περάσουμε στην ίδια πόλη;;». Αυτά είναι τα ερωτήματα που ακολουθούν όταν συνειδητοποιούμε ότι όλη αυτή η προσπάθεια της φετινής χρονιάς έφτασε στο τέλος της!   Αφού μοιράστηκα μαζί σας το γλυκόπικρο συναίσθημα του τερματισμού, νιώθω επίσης την ανάγκη να σας ταξιδέψω στην φετινή χρονιά μου κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση. «6 Αυγούστου ξεκινούν τα θερινά». Όχιι! Καλοκαίρι αντίο! Η πρώτες θυσίες των πανελληνίων είναι τα μπάνια που χάνεις, ειδικά αν μένεις και σε περιοχή χωρίς θάλασσα. Όλοι διασκεδάζουν, χαλαρώνουν, απορροφούν βιταμίνη D και εσύ-και κάθε άτομο που δίνει και το έχει πάρει σοβαρά- πρέπει να πηγα...

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Αυτό το κείμενο είναι πολύ εγωιστικό. Γεια σας!  Αυτή τη στιγμή αδυνατώ να είμαι παραγωγική, επομένως είπα να εκφράσω εδώ πέρα κάποιες σκέψεις μου...   Διανύουμε μία εποχή πανδημίας, στην οποία πεθαίνουν άνθρωποι, παρακμάζουν οικονομίες... Ομολογουμένως, βρίσκω πάρα πολλά θετικά από αυτή την κατάσταση όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Ενδεικτικά θα αναφέρω το γεγονός ότι ο κορονοϊός λειτούργησε-και λειτουργεί- ως καταλύτης για την καλύτερη οργάνωση της κοινωνίας λόγω του επείγοντος χαρακτήρα του , αλλά και το γεγονός ότι καλλιεργείται η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση  μεταξύ κρατών και ηπείρων.   Και τώρα έρχεται το εγωιστικό κομμάτι... Η μικρή Αναστασία με τα μαθήματα και τα φροντιστήρια που είχε κάθε χρονιά πήγαινε μεν στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας αλλά δεν είχε τον απαραίτητο χρόνο προκειμένου να συμμετάσχει με την ιδιότητα της εθελόντριας. Και σκεφτόταν: "Τον Σεπτέμβρη μετά τις πανελλήνιες είναι η κατάλληλη περίοδος να γίνω εθελόντρ...

Δύο ζευγάρια μάτια Μιλάμε για δύο, για δύο σταθμούς που μ'έκαναν τρένο χωρίς δισταγμούς Τον δρόμο κι αν παίρνω, εκεί θα γυρίζω Σε δύο χέρια εναλλάξ... Μου πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσω Και περισσότερο να το αντιμετωπίσω Τι θέλω; Πού είμαι; Πού πάω; Σα να εισχώρησε αλκοόλ.. Και το ποτό εμφανίστηκε στις φλέβες και των άλλων Μια κλείναν μια ανοίγαν οι σταθμοί Χαραζω δρόμους με τα μάτια, μα όχι τα δικά μου.. Ζω μια διαρκή εναλλαγή. Και τέλος με λυπήθηκα, πλήθαιναν οι σταθμοί Και άκουγα απο μέσα μου, του Καβάφη το "Όσο μπορείς" Κι εσύ, έμαθα να μη με πληγώνεις. Κι εσένα, έμαθα να μη σε πληγώνω. Ποιος είναι τωρα ο ανισόρροπος;

  Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με γνωρίζουν ελάχιστα και.. που κι εγώ τους γνωρίζω ελάχιστα! Πώς γίνεται όμως να τους νιώθω τόσο κοντά μου;   Είμαι το άτομο που μπορεί να σε παρατηρεί για μήνες ή χρόνια και μόλις μου δοθεί η ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σου, να ξεκινήσω να στέλνω πολλά περίεργα μηνύματα του τύπου "Πέρυσι το καλοκαίρι δούλευες εκεί, έτσι;" ή "Σε έβλεπα κάθε μέρα στον δρόμο και μετά σε έψαξα και έμαθα ότι σε λένε Σοφία"! Όπως είπε χαρακτηριστικά ένα άτομο που δέχτηκε αυτή την επίθεση μηνυμάτων από το ενθουσιασμένο μου εγώ: "Κριντζ αλέρτ". Με μια πρόχειρη μετάφραση "Σε ποια τρελή έπεσα θεέ μου;" Πιστεύετε ότι συναντάμε τους ανθρώπους τυχαία; Εγώ πιστεύω πως όχι. Κάθε συνάντηση έχει να σου δώσει έστω ένα μικρό ερέθισμα, το οποίο ενδέχεται συνειδητά ή όχι να καθορίσει μια μελλοντική επιλογή σου.   Επανερχόμενη όμως στην πρώτη ερώτηση του κειμένου αυτού, η απάντηση που έχω να δώσω είναι πως μέσα στο μυαλό μου δημιουργώ μία σχέ...

   Στις 11 Οκτωβρίου ήταν Παγκόσμια Ημέρα Coming Out. Πού είναι αφιερωμένη όμως αυτή η ημέρα; "Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην ευαισθητοποίηση των πολιτικών δικαιωμάτων για την λεσβιακή, ομοφυλοφιλική, αμφιφυλόφιλη και τρανσέξουαλ κοινότητα. Η ομάδα υποστήριξης LGBTQ, η εκστρατεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δήλωσε ότι η Παγκόσμια Ημέρα Coming Out αποσκοπεί στο να συμβάλει στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου η ζωή είναι ανοιχτή, ειλικρινής και δυνατή."   Δε πρόκειται να αναφερθώ σε διακρίσεις στα άτομα που ανήκουν στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ούτε σε ρατσιστικά περιστατικά. Θα αναφερθώ μονάχα, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, στο προαναφερθέν coming out. Ουσιαστικά σημαίνει ότι ένα μη-ετερόφυλο άτομο βρίσκει το θάρρος να πει την αλήθεια στο οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον, και γενικά στον κύκλο του. Η αποδοχή σε ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι, κατά την γνώμη μου, μεγίστης σημασίας ιδιαίτερα από την οικογένεια, η οποία οφείλει να σε στηρίξει και να σου δείξει τ...

  Σήμερα παρακολουθήσαμε στο σχολείο την ταινία-μιούζικαλ "Άννα Καρένινα" από το ομώνυμο κλασσικό βιβλίο του Λέων Τολστόι. Θα παραθέσω την υπόθεση έως ένα σημείο:   Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ο κόσμος των   αριστοκρατών , ανάμεσά τους και η ηρωίδα του μυθιστορήματος Άννα Καρένινα, μια νέα όμορφη γυναίκα της υψηλής κοινωνίας, η οποία ζει σε μια καταπιεστική γι' αυτήν οικογένεια μαζί με τον σύζυγό της και τον μικρό γιο της. Σύντομα η ισορροπία της ζωής της ανατρέπεται, όταν γνωρίζει τον κόμη Βρόνσκι, που είναι νέος, όμορφος, πλούσιος και κοσμικός. Η αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο σύζυγο και η αγάπη για το παιδί της δεν δείχνουν να είναι αρκετά ώστε να την αποτρέψουν από τον έρωτα που αρχίζει να νιώθει για τον Βρόνσκι. Ο τελευταίος νιώθει τα ίδια συναισθήματα για την Άννα, παρ' ότι φλερτάρει και την Κίτι, μακρινή συγγενή εξ αγχιστείας της Άννας. (Το αντέγραψα ασφαλώς από το wikipedia.org😝)   Έτσι, δεδομένου ότι δεν υπάρχει λογοκρισία -νομίζω- και έ...

"Στίχοι που δεν τους διαβάζουν είναι ανύπαρκτοι"   Η αλήθεια είναι πως το γράψιμο είναι κάτι που αν τυχόν ξεκινήσεις δύσκολα σταματάς. Επομένως, αυτό είναι το επόμενο μικρό μου άρθρο! <3   Η παραπάνω φράση υπάρχει σε ένα χαρτάκι κολλημένο στον τοίχο του δωματίου μου. Δε το έγραψα η ίδια, αλλά αντιθέτως το έκοψα από το βιβλίο των λατινικών μου.. Ουπς! (Ναι, το έχω πάρει ως μάθημα επιλογής)   Η ποίηση, η αληθινή ποίηση και η υστεροφημία μέσω αυτής είναι θέματα που με απασχολούσαν χρόνια τώρα (το κάνω να φαίνεται λες και είμαι 50 χρονών, αλλά εννοώ από την Α' Λυκείου). Με βασάνιζαν σε κάποιο σημείο μπορώ να πω, καθώς δεν έβρισκα τις απαντήσεις που θα με κάλυπταν και έπαιρνα αυτή την αποτυχία πολύ προσωπικά. Σωστό ή λάθος..θα φανεί εκ του αποτελέσματος!   Φέτος, ωστόσο, έχω ακούσει μια καινούργια άποψη, την οποία εξέφρασαν δύο καθηγητές μου. Εν ολίγοις θεωρούν ότι αξία έχει να εκτίθεται κανείς στον κόσμο. Και με αυτό εννοούν να έχει ο τεχνίτης ή ο καλλιτέχνης το ...

Γεια σε όλους!    Η αλήθεια είναι πως έχω πολύ καιρό να γράψω. Αυτό συνέβη επειδή τα μαθήματα ήταν πολλά και, κάποιες φορές, κουραστικά, επομένως δεν είχα τον χρόνο και τη διάθεση να ενημερώσω το blog μου. Εκτός αυτών, δεν πίστευα ότι τα κείμενά μου διαβάζονται. Αυτό μπορεί να με στεναχωρούσε τότε, αλλά τώρα με χαροποιεί, γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστώ χωρίς να νιώθω ότι απευθύνομαι κάπου συγκεκριμένα.   Λοιπόν!! Τρίτη Λυκείου φέτος! Είχα επισκεφτεί τον καρδιολόγο τις προάλλες και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μου είπε "Από το νηπιαγωγείο προετοιμάζεσαι γι'αυτήν την στιγμή", το οποίο με προβλημάτισε αλλά με βρήκε σύμφωνη! Δε θα πω ότι η φετινή χρονιά είναι εύκολη, όμως δε μπορώ να πω και ότι οι Πανελλήνιες είναι το τέρας που θα μας κατασπαράξει με την πρώτη ευκαιρία. Προσωπικά ήμουν πιο αγχωμένη πριν ξεκινήσουν τα φροντιστήρια παρά τώρα και αυτό γιατί αυτή τη στιγμή ξέρω ακριβώς τι έχω να αντιμετωπίσω και μπορώ να το διαχειριστώ με μεγαλύτερη ευκολία.  ...

Ο τίτλος αποκαλύπτει ότι το κειμενάκι το οποιο θα ακολουθήσει υπάρχει ανάμεσα στις σημειώσεις που έκανα την περσινή σχολική χρονιά. Θυμάμαι ότι περίμενα να ξεκινήσει το μαθημα της γεωμετρίας στο φροντιστήριο και παρακολουθούσα λίγο την αίθουσα... Τα δύο καρφιά Καθόμουν στην καρέκλα μιας αίθουσας. Δεν ειχα ούτε το κινητό μου ούτε κάποιο βιβλίο για να περάσει η ώρα. Η αναμονή θα ήταν μεγάλη και το γνώριζα. Ανησυχούσα λίγο για τον χρόνο τον οποίο σπαταλούσα άσκοπα, ώσπου κοίταξα ψηλά και οι σκέψεις που έκανα μετέπειτα με αποζημίωσαν... Μια φορά και έναν καιρό ήταν δυο καρφιά. Βρισκονταν καρφωμένα ψηλά στον τοίχο και δύσκολα τα παρατηρούσε κανείς. Εκτός αυτού, δε στήριζαν κάποιον πίνακα ούτε και προσέφεραν στήριξη σε καποιο άλλο αντικείμενο. Ο τοίχος στον οποίο ηταν τοποθετημένα ήταν λυπημένος και πονούσε... και ο πόνος ήταν διπλός. Οι υπόλοιποι τοίχοι που γνώριζε πονούσαν μεν απο τα καρφιά τα οποία σούβλιζαν την επιφάνειά τους, ωστόσο ήταν ευτυχισμένοι κα...

Επισκεπτόμενη για μία ακόμη φορά τον εκθεσιακό χώρο στο παλαιό δικαστήριο Δράμας, η έκθεση φωτογραφίας "ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ" με άφησε με ένα γλυκό και στοργικό χαμόγελο και με ένα αίσθημα αγαλλίασης και πληρότητας. Και υποψιάζομαι πως δεν ήμουν η μόνη που έμεινε τόσο εκστασιασμένη με το αποτέλεσμα μιας πολύ αξιόλογης και δημιουργικής προσπάθειας, καθώς όσα σχόλια ειπώθηκαν και γράφτηκαν ήταν άκρως θετικά!   Σήμερα, έχοντας σαφώς λιγότερο κόσμο σε σχέση με τα εγκαίνια, κατάφερα να πάρω μέρος σε μία ξενάγηση στον χώρο με τα έργα! Μία διαδρομή ονειρική και ένα υπόβαθρο σκέψης, ιδέας και συνοχής που αρχικά δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου. Τα πάντα είχαν ένα νόημα! Και, ομολογουμένως, ακόμη δε τα έχω ανακαλύψει όλα κι ας είναι η δεύτερη επίσκεψή μου. Είναι ταυτόχρονα πρόκληση και μαγεία, μυστήριο και έλξη! Οι εντυπωσιακές φωτογραφίες, οι οποίες συνδυάζονταν άριστα με αποσπάσματα έργων κορυφαίων ποιητών, ήταν η μία συνέχεια της άλλης. Σε καθοδηγούσαν, ξετυλίγονταν σαν νήμα! Τα λόγια ...

Λίγα λόγια/Λίγες εικόνες για τις εκθέσεις/από τις εκθέσεις στις οποίες παρευρέθησα...   ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ Μία εκπληκτική έκθεση στην πόλη μας! Τα εγκαίνια περιλάμβαναν έναν συνδυασμό φωτογραφίας, μουσικής και ποίησης.. τί πιο μαγικό; Η φωτογράφιση καλοδουλεμένη, τα μοντέλα πολύ καλά στημένα με εκφράσεις προσώπου έντονες και διαπεραστικές.. Το τελικό αποτέλεσμα προσέδιδε μια αύρα νοσταλγίας, αλλά και ευτυχίας ότι βρίσκεσαι σε ένα απίστευτα όμορφο μέρος και έντονα συναισθήματα σε κατακλύζουν .. Άλλωστε η επιλογή των ποιημάτων κάτω από κάθε εικόνα ήταν εξαιρετική! Θα ξαναπάω σίγουρα!  Ακολουθούν ενδεικτικά μερικές φωτογραφίες από τους στίχους ποιημάτων οι οποίοι μου έκαναν εντύπωση: 30 ΧΡΌΝΙΑ ΚΈΝΤΡΟ ΝΕΌΤΗΤΑΣ "ΓΕΏΡΓΙΟΣ ΠΑΡΑΣΊΔΗΣ" "ΜΕΤΑΤΌΠΙΣΗ" ΕΥΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ Οι τρεις πίνακες που μου έκαναν περισσότερο εντύπωση.. Η κ. Εύα Χαραλαμπίδου ήταν ανοικτή σε συζήτηση, ευχάριστος και ομιλητικός άνθρωπος με αναμφισβήτητα πολλές γνώσεις τις οπ...

"Τα μοιρολόγια είναι ωραία επειδή σταματούν!" Φράση την οποία μοιράστηκε μαζί μας η αγαπημένη μου καθηγήτρια στο σχολείο.. Ομολογουμένως πολύ ωραία και ρεαλιστική φράση.. Όλα κάνουν τον κύκλο τους, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα, από τα πιο φαινομενικά ασήμαντα μέχρι και τα πιο σημαντικά. Και δεν πρέπει να οικτίρουμε τον εαυτό μας στον ύψιστο βαθμό, καθώς και αυτό από την στιγμή που θα ξεπεράσει τα όρια θα γίνει αφενός κουραστικό για εμάς, αφετέρου για τους ανθρώπους στον κοινωνικό μας περίγυρο οι οποίοι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το ατέρμονο "μοιρολόι" μας. Εξάλλου σε ένα "μοιρολόι "το οποίο θα αρχίσει και θα τελειώσει στην ώρα του κρύβεται μια ένταση βιώματος, την οποία δε πρέπει να χάσεις! Καλή συνέχεια! 💜

"Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο"  -Όσκαρ Ουάιλντ- Φίλες, σακίδιο, εκδρομή, καθαρός αέρας.. Τί άλλο να επιθυμεί κάποιος για να νιώσει ευτυχισμένος και ταυτόχρονα ελεύθερος και ανεξάρτητος;  Όλα κυλούν ομαλά. Παίρνουμε η κάθε μία το εισιτήριο της αμαξοστοιχίας μέσω της οποίας θα μεταφερθούμε σε ένα χωριό 30-40 λεπτά έξω από την πόλη μας. Τρένο.. πρωτόγνωρη εμπειρία για τις περισσότερες! Ανυπομονησία, αγωνία, προσμονή!  Το τρένο καταφτάνει και μπαίνουμε μέσα αναζητώντας την θέση η οποία αναγράφεται στο εισιτήριό μας. Βολευόμαστε και η αμαξοστοιχία ξεκινάει την υπέροχη διαδρομή μέσα στη φύση.. Επιλέγω να μην ασχοληθώ με το κινητό παρά μόνο να γράφω λίγες παρατηρήσεις μου στο σημειωματάριο.. Σημειωματάριο:    Σε ένα τρένο... Ένας κακόκεφος, μουτρωμένος, περίεργος (τα χείλη είναι αφημένα, ελεύθερα και είναι προς τα κάτω) (κοι...

Ήμαστε δύο παράλληλες. Δυο ευθείες με άπειρα σημεία που ήταν παράλληλες. Και σύμφωνα με άλλους, ήταν αδύνατο να συναντηθούμε. Κι όμως, υπήρξαμε δύο τεμνόμενες παράλληλες. Για μια στιγμή· δυνατή και φευγαλέα. Για μια στιγμή τόσο έντονη, τόσο φωτεινή. Και ξαναγίναμε παράλληλες. Η κάθε μία τον δρόμο της τώρα. Όμως δε μπορείς να συνεχίσεις το άπειρό σου μένοντας κολλημένος στο σημείο τομής το οποίο ποτέ δε θα υπάρξει ξανά. Είναι άδικο για την απεραντοσύνη σου, παράλληλη ευθεία! (Xlomohliobasilema1)

Η χαρά του να βρίσκεις παλιά τετράδια...: "Αν το καλοσκεφτεί κάποιος ίσως μπορείς να είσαι φίλος και καλός με όλους. Παράδειγμα κάποιος μπορεί να νομίζει ότι τον χωρίζουν πολλά πράγματα απ'τον γείτονά του, τον διευθυντή του, τον φούρναρη, τον μαύρο που ζει στην Αφρική κτλ. Στην πραγματικότητα υπάρχει πάντα ένα μεγάλο κοινό. Αρχίζω. Εγώ. Άλλοι πόσοι εγώ πάνε στο σχολείο μου. Έπειτα όλοι στην πόλη μου είμαστε Δραμινοί. Στην συνέχεια όλοι είμαστε Έλληνες. Αν το προχωρήσουμε, Γαλλία, Γερμανία, Κύπρος κτλ είμαστε όλοι Ευρωπαίοι. Έπειτα βάζουμε και τις άλλες ηπείρους και είμαστε όλοι άνθρωποι(πολύ σημαντικό κοινό). Έπειτα όλοι οι άνθρωποι ειναι Γήινοι. Ζούμε στον πλανήτη Γη. Συνεπώς είμαστε-μαζί με τους άλλους πλανήτες που δε ξέρουμε αν υπάρχει ή όχι ζωή- όλοι στο ίδιο ηλιακό σύστημα. Στον ίδιο γαλαξία με τους μακρυτερους και τέλος είμαστε ΌΛΟΙ στον ίδιο-ίσως και εικονικό- κόσμο που έφτιαξε ο Θεός ή που υπάρχει τέλος πάντων. Οπότε τί έχεις να χωρίσεις από τον γείτονα και τον φο...

Καλημέρα με μια χιονιστή ιστορία! Ήτανε μια φορά και έναν καιρό μια γλυκιά σταγόνα νερ o ύ- η Μέριλι- η οποία χωρίς τη συγκατάθεσή της ανέβηκε στον ουρανό και συμπυκνώθηκε με άλλες τέτοιες σταγόνες. Δεν ήξερε τι να περιμένει. Το μόνο για το οποίο ήταν σίγουρη ήταν πως όποια σταγόνα φεύγει από το σύννεφο δεν ξαναγυρίζει και μονάχα ο Ουρανός γνωρίζει την πορεία της. Λόγω συνθηκών οι σταγόνες νερού εκεί πάνω δεν έπεφταν στην Γη με την ίδια μορφή. Άλλες έβγαιναν από το σύννεφο αλώβητες με την ίδια μορφή που ήταν μέσα σε αυτό, άλλες είχαν μια σκληρή σφαιρική επιφάνεια, ενώ κάποιες άλλες σχημάτιζαν χιονονιφάδες.  Η Μέριλι είχε συνηθίσει στις μετακινήσεις του συννέφου και της άρεσε εκεί. Μια μέρα .όμως, περνώντας από μια λίμνη εισχώρησαν και άλλες σταγόνες νερού και ο Ουρανός είπε στην Μέριλι ότι στην επόμενη στάση θα έπρεπε να τους αποχωριστεί. Η Μέριλι είχε περίεργες σκέψεις οι οποίες την βασάνιζαν, ωστόσο ή γνώμη της δεν είχε καμία σημασία μιας και η απόφαση του Ο...