Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Συγκατοίκηση με Κτήνη

Ακουλουθεί ποίημα μου:

Δυο νησιά το έδαφός μου
και γω πάντα κοπιάζω
Η θάλασσα σε ταραχή 
μου λένε να τρομάζω

Τα πόδια μου αδύναμα 
τους ώμους μου στηρίζουν
Λυγίζουνε κι αφήνομαι 
οι άνθρωποι τσιρίζουν

Και με ρωτά η θάλλασα
"Σου λείπουν τα νησιά σου;"
Διχάστηκα και σκέφτηκα,
"Ήταν ποτέ δικά μου;"

Και οι άνθρωποι δε μ'έψαξαν 
και βρήκαν άλλο θύμα
Τα "πρέπει" τους φορτώνεται
Ας έρθει ένα κύμα...! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 Ε ναι λοιπόν, έτσι συμβαίνει! Από μικρή ηλικία είμαστε σε δίλημμα για το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, το θέλω και το πρέπει. Πώς θεωρούμαστε ελεύθερες υπάρξεις όταν τα "νησιά" αυτά δε τα επιλέγουμε πολλές φορές οι ίδιοι μας; Πώς θεωρούμαστε ελεύθερες υπάρξεις όταν υπάρχει τόσο μεγάλη επιρροή από τους γύρω μας και όταν αυτή η επιρροή μας αποτρέπει από το μεγάλο βήμα της αποδέσμευσης από καταστάσεις και στερεότυπα, προκαταλήψεις και γνώμες; Μέχρι που θα έρθει η ύψιστη στιγμή και η "θάλασσα" θα είναι το μοναδικό μέρος στο οποίο θα μπορέσουμε να γίνουμε ναυαγοί και να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας. "Οι άνθρωποι τσιρίζουν" γιατί οι ίδοι κολλημένοι σε πλαίσια και καλούπια ήδη από παιδιά δε μπορούν να δεχτούν από κάποιον να κάνει ό,τι δεν μπόρεσαν ΠΟΤΕ (και πιθανόν να μην μπορέσουν ΠΟΤΕ) να κάνουν εκείνοι... Στην τρίτη στροφή υπάρχει αυτός ο διχασμός.. αυτή η ανακατάταξη των πεποιθήσεων και των αξιών. Και αν με ρωτάτε: "Επειδή η θάλασσα ήταν η μοναδική διέξοδος για να κυνηγήσει την ελευθερία του σημαίνει ότι θέλει και το καλό του;" Δε γνωρίζω και δε θα γνωρίσει ποτέ κανείς αν δε πάρει αυτό το ρίσκο. Νιώθω ένα αδιέξοδο σε αυτό το ποίημα και δε με λυτρώνει ούτε καν η τελευταία στροφή. Γιατί θα πρέπει να νιώθω καλύτερα που αντικαταστήθηκε από ένα άλλο "θύμα" ο πρωταγωνιστής του γραπτού μου και ποιος με διαβεβαιώνει οτι ο τελευταίος αισθάνεται όντως καλύτερα και ελεύθερος; Ίσως κάποιες φορές είναι προτιμότερο να μένεις στην ασφάλεια..δε ξέρω.. Τουλάχιστον έτσι έχεις έναν και ορατό "αντίπαλο". Όταν όμως βγεις εκεί έξω μόνος όλοι δείχνουν εχθρικοί μα και αόρατοι... Τα συγχαρητήριά μου σε όποιον τολμήσει να εγκαταλείψει το σίγουρο της ζωής του και να πορευτεί μόνος με το Εγώ του. Δε μπορώ να πω αν είναι το σωστό, όμως υποθέτω ότι θα αξίζει τον κόπο... 

Τα φιλιά μου (xlomohliobasilema1)

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

"Ανάσα Ένα"

Πολύχρωμο, Πολύχρονο
να τ'απολαύσεις όλο.
Ιππότης σε μιαν ύπαρξη χωρίς άλφα κι ωμέγα.
Καράβι σ'έναν προορισμό που μένει πάλι "ένας".
Τί κάνω; Πώς να πορευτώ; ρωτάει ο σύνοδος σου.
Μα συ δεν έχεις σύνοδο, τον κάνεις για εχθρό σου.
Τ'αόριστο που σ'έπνιξε σε άλλον το χρεώνεις.
Το μάτι αυτό που δάκρυσε, αδιάφορο σ'αφήνει.
Απότομα το στόμα του ο δράκος το ανοίγει.
Κι εσύ μαζεύεις πράγματα, μα τίποτε δε σώζεις.
(xlomohliobasilema1)

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Εκφοβισμός Part 2

Πόνος........Αβάσταχτος πόνος.......Δεν μπορώ να προσδιορίσω που ακριβώς πονάω......Είναι σαν να έχω χάσει τον έλεγχο του σώματός μου! Ακούω βήματα να πλησιάζουν, όμως το γεγονός ότι πονάω με καθιστά αδύναμη να γυρίσω να δω ποιος είναι...Νόμιζα ήταν ο Νότης.Έτσι προσπάθησα να βρω δύναμη να του φωνάξω να φύγει αλλά δεν τα κατάφερα!! 
#-Βενετία;; είπε μια ανδρική σοκαρισμένη φωνή!
Προσπάθησα να κάνω κάποια κίνηση ώστε να δω το άτομο που έχει φτάσει σε απόσταση αναπνοής απο το κατά πονεμένο μου σώμα αλλα το αποτέλεσμα ήταν τα βογγητά απο τον αφόρητο πόνο.
#-Μην κουνιέσαι Βενετία θα σε βοηθήσω. Μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά! 
Με απαλές κινήσεις ο άγνωστος άνδρας με βοήθησε να καθίσω και να στηρίξω την πλάτη μου στον στύλο της σημαίας. Καθώς σήκωσα το κεφάλι μου τον αναγνώρισα ήταν ο Χάρης, ο μόνος άνθρωπος που νοιάστηκε ποτέ για εμένα, ήμασταν κάτι σαν αδέρφια. 
Χ-Δεν πάει άλλο αυτη η κατάσταση!Πρέπει να ενημερώσουμε κάποιον καθηγητή ή τον διευθυντή!
Β-Όχι Χάρη... τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα! Μην το πεις εσύ τουλάχιστον θα το πω εγώ.
Χ-Θέλω να είμαι μαζί σου όταν το λες δεν σε εμπιστεύομαι...έτσι είχες πει και την προηγούμενη φορά και δεν έκανες τίποτα.  Δεν θα το αφήσω να συνεχιστεί αυτό! είπε αναστατωμένος
Β-Θα πάω στο υπόσχομαι! είπα καθώς έψαχνα το μπουφάν μου.   
Β-Χάρη....Βλέπεις κάπου το μπουφάν μου; Σηκώθηκε και κοίταξε τριγύρω. Μετά απο λίγο μου φέρνει ενα βρεγμένο κουβάρι. Το είχαν πετάξει στο νερό! Δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο απο αυτούς. Μετά απο λίγη ώρα με τον πόνο να έχει απαλύνει στάθηκα στα πόδια μου και ξεκινήσαμε να πάμε στο ξενοδοχείο. Στη διαδρομή δεν συναντήσαμε κανέναν καλύτερα δεν γινόταν! Σκεφτόμουν πώς θα έκανε ο κάθε περαστικός που θα με έβλεπε σε τέτοια κατάσταση... Όσο το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο πονούσε το κεφάλι μου. Φτάσαμε πάνω στο δωμάτιο, ξάπλωσα στο κρεβάτι σιγά σιγά,όχι πως μπορούσα να κάνω και αλλιώς, Ο Χάρης έκανε ένα τηλεφώνημα όμως η κατάστασή μου δεν με βοηθούσε και πολύ στο να αντιληφθώ και πολλά πράγματα όπως το άτομο στην άλλη γραμμή.
Χ- Ο κύριος Σωτήρης είναι στο δωμάτιό του! Και του είπα πως θα πας!
Β-Τι; Όχι στον κ.Σωτήρη το ξέρεις ότι του έχω αδυναμία και δεν υπάρχει περίπτωση να με δει έτσι βασικά κανένας δεν πρέπει να με δει σε αυτή την κατάσταση.... είπα με μια ανάσα.
Χ- Το ξέρω! Γι αυτό κανόνισα να μιλήσεις μαζί του είναι ο μόνος καθηγητής που θα ανοιχθείς! Και όσο για το θέμα της εμφάνισης δεν θα το σχολιάσω είσαι θύμα εκφοβισμού! Μην ξανά ακούσω τίποτα άλλο! Έλα πάμε τώρα. 
Σηκώθηκα με την συνοδεία βογκητών. Βρεθήκαμε έξω απο το δωμάτιο του...<Πάρε βαθιά ανάσα και πες τα όλα με λεπτομέρειες> ήταν τα τελευταία λόγια του Χάρη πριν χτυπήσει την πόρτα και φύγει. Ο κύριος καθώς με βοήθησε να καθίσω στο κρεβάτι ώστε να νιώσω καλύτερα περίμενε γεμάτος περιέργεια και ανησυχία αυτά που είχα να του πω. Με προσήλωση άκουσε όλη την ιστορία, συλλογιζόταν πολύ ώρα...Φαίνεται δεν του είχε τύχει κάτι παρόμοιο όλα αυτά τα χρόνια. Επικοινώνησε με τον διευθυντή και κάνα δύο άτομα ακόμα. Μετά απο λίγο μου έφερε ένα χάπι το οποίο θα βοηθούσε στην χαλάρωση των μυών και συνεπώς του πόνου. Η χαλάρωση δεν άργησε να έρθει και το γεγονός ότι έπρεπε να πάω στο δωμάτιό μου με σκότωνε. Όταν έκανα την κίνηση να σηκωθώ ο κ.Σωτήρης μου επέβαλε να περάσω την νύχτα στο δωμάτιο του καθώς αυτός θα έπαιρνε κάποιο άλλο απο τα τόσα που είχε το ξενοδοχείο.
Οι επόμενες μέρες πέρασαν περίεργα....γεμάτες ένταση, έναν ενοχλητικό πόνο και πολλές ερωτήσεις. Το συμβάν έφτασε μέχρι και τα δικαστήρια. Δικαιώθηκα και ο Νότης με την παρέα του καταδικάστηκαν σε 2 χρόνια φυλάκιση στις φυλακές ανηλίκων. Η δική μου η ζωή όμως δεν θα γυρνούσε πότε ξανά στην κανονική της ροή. Έτσι και εγώ αποφάσισα να φύγω από την πόλη μου. Θα έφευγα στην Γαλλία στην ξαδέρφη μου που μένει εκεί μόνιμα. Ετοιμάστηκα πήρα όλα τα υπάρχοντά μου και έφυγα για την καινούργια μου ζωή! 
Εδώ την Γαλλία όλα είναι διαφορετικά αλλά αυτό δεν μου είναι εμπόδιο. Ως τώρα όλα είναι καταπληκτικά ελπίζω να συνεχίσουν έτσι τα πράγματα!

Με αυτή την ιστορία ήθελε να δείξω σε όλους εσάς πως ο εκφοβισμός δεν είναι αστείο! Όποιος ξέρει κάποιο άτομο που υποφέρει ας μιλήσει! Ακόμα και το ίδιο το θύμα ας πάρει το θάρρος και ας μιλήσει! Όλα θα τελειώσουν αρκεί να το πεις! ΜΊΛΑ!

(xlomohliobasilema2)

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

ΑΠΟ-ΤΥΧΙΑ


↪Ακολουθεί ποίημα μου:


Στο πεντάγραμμο του ανέμου
κάθισε εν' απλό πουλί
Δεν ήταν τόσο περιστέρι,
ούτε κάργια, ούτε κοράκι.
Παρατηρούσε τα πουλιά
μια ταυτότητα να πάρει..

Στο κλαδί του άλλου δέντρου
κάθισε κι ένα σπουργιτάκι
<<Χαίρε φίλε μου σπουργίτη!!>>
είπε στο απλό πουλάκι.
Ευωδιά μεγάλη χάρη,
γέμισε στα στήθια το πουλί
Μια ταυτότητα θα είχε, 
κάνει τώρα προσευχή..

Και μια μέρα πριν πεθάνει
στο πεντάγραμμο επιστρέφει
,έχοντας ζήσει σαν σπουργίτι,
κι ο άνεμος του νεύει.
Πλησιάζει και δακρύζει,
αρρωσταίνει και αφρίζει.
Και του λέει με το πρόσωπο υγρό:
<<Γλαύκα μου, αχ πόσο σ'αγαπώ...! >>
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται συχνά... Ωστόσο κάποιοι δεν είναι τόσο "τυχεροί" ώστε να βρουν έναν άνεμο να τους υποδείξει την πραγματική τους ταυτότητα. Ή μήπως είναι πιο τυχεροί επειδή μες την άγνοιά τους θα μπορέσουν να ζήσουν ευτυχισμένοι; Μα πώς μπορείς να είσαι πραγματικά ευτυχισμένος με κάτι ψεύτικο; Όλοι έχουμε δικαίωμα στην αλήθεια. Και μήπως αναρωτιέσαι αν το σπουργίτι είχε κάποιο προσωπικό όφελος να το κάνει αυτό; Φθόνος για την ομορφιά και την σοφία της κουκουβάγιας είναι μια πιθανή απάντηση. Όποιος έχει διαφορετική άποψη θα ήταν πολύ θεμιτό να το γράψει στα σχόλια.
Οι άνθρωποι γενικά έχουμε την τάση να χτίζουμε το "Εγώ" μας πάνω σε άλλους. Μερικοί δε συνειδητοποιούν ποτέ την αξία τους και αρκούνται στην ταμπέλα που τους τοποθετούν οι γύρω τους. Το κακό δεν είναι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για τον άνεμο ο οποίος μπορεί να εμφανιστεί. Βασανίζεται (ειδικά αν αγαπάει κιόλας το άτομο!), καθώς βλέπει καθημερινά μια αδικία να διαδραματίζεται. Αδικία από ποιόν; 
Η γλαύκα δε τόλμησε , κατά την άποψή μου, να κοιτάξει μέσα της. Έπρεπε όπως και δήποτε να προσθέσει έναν επιθετικό προσδιορισμό ή μια ονομασία; Πολύ επιπόλαιες οι επιλογές της και αρκετή αφέλεια όσον αφορά την ταχεία αποδοχή των όσων λέει με αυτοπεποίθηση το σπουργίτι (ακυρώνει την σοφία της, γεγονός το οποίο πληρώνει πολύ ακριβά με το: <<έχοντας ζήσει σαν σπουργίτι>>).
Γι' αυτό είναι καλό κι εμείς, μικροί και μεγάλοι, να προστατεύουμε τον εαυτό μας με κάθε κόστος. (δηλαδή αν το "απλό" πουλί καταλάβαινε ότι ειναι κουκουβάγια, αφενός να το θαύμαζαν πολλά άλλα πουλιά και να ένιωθε ευρεία αποδοχή αφετέρου να κατέληγε στην μοναξία καθώς δε θα ταίριαζε με κανένα άλλο). Το οφείλουμε στην ύπαρξή μας να βρούμε τον εαυτό μας και... (μετά δε γνωρίζω, αλλιώς θα σας έλεγα! 😜 ) 


Hope you enjoyed!!
(xlomohliobasilema1)















Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Φαντάσου..

Φαντάσου.....
Έκλεισα τα μάτια μου μπας και ξεφύγω απο αυτό το ανιαρό περιβάλλον της σχολικής τάξης. Ο καθηγητής επίπληττε τους μαθητές όμως εγώ εκεί με κλειστά τα μάτια προσπαθούσα να αφεθώ στη φαντασία μου...Ξαφνικά ο ήχος των κυμάτων έφτασε στα αυτιά μου.Περπατούσα σε μια παραλία, μόλις είχε δύσει ο ήλιος και τα χρώματα του ουρανού σε συνδυασμό με το χρώμα της θάλασσας έκαναν το τοπίο να μοιάζει λες και βγήκε απο τα παραμύθια όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι! Ηρεμία.....το κύμα έσκαγε στα πόδια μου βρέχοντας το μακρύ λευκό αέρινο φόρεμά μου. Αγνάντευα το πέλαγος ώσπου άκουσα μια βαριά φωνή να με φωνάζει. Δεν γύρισα να κοιτάξω ποιος ήταν  δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου απο το νερό. Η γλυκιά μυρωδιά που ερχόταν απο την θάλασσα με αποτραβούσε. Άκουσα κάποια βήματα να έρχονται προς το μέρος μου όμως μόλις πήγα να τραβήξω το βλέμμα μου απο το τοπίο  2 δελφίνια έκαναν την παρουσία τους αισθητή ξεπηδώντας έξω απο το νερό. Τα χρώματα του ουρανού σιγά σιγά άλλαζαν με το πέρασμα του χρόνου. Το άτομο βρισκόταν πολύ κοντά μου, η βαριά φωνή του είπε για άλλη μια φορά το όνομα μου και ένα χέρι ακούμπησε τον ώμο μου . Γύρισα και αντίκρισα τον καθηγητή μου φανερά ενοχλημένο να μου ζητάει να είμαι πιο προσεκτική στο μάθημα του και να μην ξανά συμβεί. Δεν πρόλαβε να τελειώσει καλά καλά και χτύπησε το κουδούνι! Μακάρι να μπορούσα να ξανά πάω σε εκείνο το μέρος.... Την επόμενη φορά το μάθημα του κύλισε ήρεμα χωρίς φωνές και προπάντων χωρίς φαντασία. Δεν ξανά τόλμησα να κλείσω τα μάτια μου σε κανένα μάθημα.  Η ικανότητα μου να φαντάζομαι διάφορες καταστάσεις ξεθώριαζε με το πέρασμα του χρόνου...Ξαφνικά σαν όλα να άλλαξαν σαν να έπρεπε να ωριμάσω γρήγορα κι όλας. Μεγάλωσα  έκανα οικογένεια και όλα φάνταζαν όμορφα. Μια μέρα καθώς καθόμουν ήσυχη  στο σαλόνι είπα να πάω να ελέγξω τα παιδιά αν κάνουν τα μαθήματα τους. Άνοιξα όσο πιο αθόρυβα γινόταν την πόρτα του Μάρκου, προς έκπληξη μου όμως το έπιασα να κοιτάζει έξω απο το παράθυρο. Ένα κύμα θυμού με διαπέρασε. Πώς τολμάει και χαζεύει ενώ πρέπει να είναι συγκεντρωμένος στα διαβάσματα του? Πήγα να ανοίξω το στόμα μου και να αραδιάσω όλα εκείνα που σκεφτόμουν να του πω και θα πλήγωναν την παιδική ψυχή του, όμως κάτι με σταμάτησε...Η σκέψη του καθηγητή μου.... Σκέφτηκα πώς θα ήταν η ζωή μου με την φαντασία να παίζει κυρίαρχο ρόλο στα εφηβικά μου χρόνια. Η ιδανική εφηβική ζωη θα ήταν αυτη που θα ήμουν χέρι χέρι με την φαντασία....Όχι δεν θα καταστρέψω την ζωη του παιδιού μου φέρνοντας τον στον κρύο κόσμο των ενηλίκων. Γι αυτο συνεχίστε να φαντάζεστε, για τους λίγους που φτάσουν στην ενήλικη ζωή και θα απογοητευτούν τουλάχιστον να θυμούνται ότι πέρασαν την εφηβική τους ηλικία γεμάτη φαντασία!!!

(xhlomohliobasilema 2)  

Μοναδικά συνηθισμένος

Ξύπνησες μια μέρα και ένιωσες ξεχωριστός; Ξυπνάς κάθε μέρα και νιώθεις ξεχωριστός; Γίνε ενας συνηθισμένος ξεχωριστός. Έτσι θα μπορέσεις να βοηθήσεις τους ανθρώπους...αν το θέλεις! Αλλιώς οι άνθρωποι αποστασιοποιούνται απ'την λάμψη σου, τυφλωνονται και εν τέλει επαναπαύονται. Χανουν την εσωτερική τους ανταγωνιστικότητα προς εσένα, η οποία τους βοηθάει πολλες φορές στη δημιουργία κατι δικου τους, όμορφου ή άσχημου. Με πρόφαση την διαφορετικότητά σου λένε: <<Εε.. Εγώ δεν ειμαι σαν αυτόν. Αυτός εχει ταλέντο, ειναι όμορφος, έξυπνος, δυνατός,..., επειδή έτσι γεννήθηκε! Εγώ δε μπορώ να τον φτάσω. Δεν υπάρχω γι'αυτόν τον σκοπό.>> Ίσως έχουν δίκαιο. Ίσως και όχι. Δε ξέρω.
Απλώς "πρέπει" να επιλέξεις το αν επιθυμείς με την προσωπικότητά που αναπτύσσεις να βοηθήσεις τον διπλανό σου ή να την "κρατήσεις" αποκλειστικά για τον εαυτό σου. Αν θέλεις να αποτελείς ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση ( λιγάκι εγωιστικό βέβαια να το εκφράζουμε αυτο!) ή αν προτιμάς να αποτελείς κάτι απόμακρο, κάτι άπιαστο. Οπότε ολα χρειάζονται μαλλον δουλειά και καλες επιλογές...
Και αμα ήμασταν όλοι ξεχωριστοί, άραγε θα υπήρχαν χρώματα και ήχοι μοναδικότητας στον κόσμο; Ή μετά θα θεωρούνταν ο παλιός συνηθισμένος, ο καινούριος ξεχωριστός; Θα αποπροσανατολιζομασταν ή θα γευομασταν την ιδανική κοινωνία;
Και υπάρχουν αλήθεια μέτριοι άνθρωποι; Ποιός είσαι εσύ ο ξεχωριστός και πώς μπορείς να αποκαλείς τον εαυτό σου έτσι; Μήπως οι μέτριοι δε κατάφεραν ποτέ να το κάνουν; Μήπως δε συνειδητοποίησαν ποτέ την μοναδικότητα τους;; Μη γίνεσαι κομπάρσος για να συνοδεύσεις τους ξεχωριστούς. Γίνε ξεχωριστός! 
Οι σημερινές μου σκέψεις στην οθόνη λοιπόν...!

(xlomohliobasilema1)

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Η άγνοια της κυριαρχίας



Η ζωή είναι μια σειρά από γεγονότα και στιγμές , αισθήματα και (π)/(λ) άθη, που όμως δε παύει να έχει αρχή και τέλος όπως κάθε τι. Εσύ διαλέγεις πώς θα πορευτείς σε αυτό το πολλές φορές τσίρκο και, για κάποιους άλλους, σε αυτήν την σπουδαία ευκαιρία να ζήσεις τρελά και καλά έως τέλεια (σε περίπτωση που δεν υπάρχει τελικά δεύτερη ζωή ή δεν είναι όπως την φανταζόμαστε). Θέλω να καταλήξω να πω ότι είναι πολύ μικρή για να την σπαταλάς με άγχη, κακίες και χάλια φαγητό. Ωστόσο, όσα χρόνια είσαι στην Γη πρέπει κάπως να επιβιώσεις και έχεις το «βάρος» να αναπτύξεις τεχνολογίες (γενικότερα να αναπτυχθείς!), οπότε μάλλον  ταυτόχρονα  όλο αυτό αργά ή γρήγορα γεννά και κάποιο άγχος. Πολλοί θα πουν ότι είναι φλυαρίες που μου ήρθαν τώρα στο μυαλό. Ίσως. Ελπίζω η ιστορία να είναι καλύτερη…

Γεια σας! Είμαι η κεντρική ηρωίδα. Είναι ωραίο να δημιουργείς γιατί κανείς δεν σου βάζει όρια-και έτσι πρέπει-.

«Τι θα έκανες αν μάθαινες ότι έχεις ακόμη τρεις μέρες ζωής;» 
«Φυσικά θα έτρωγα συνεχώς αφού και να παχύνω δεν θα είχε νόημα, θα έκανα ότι δε τόλμησα να κάνω είτε αυτό χαλούσε την εικόνα μου είτε όχι, γιατί ποιος νοιάζεται θα πέθαινα και θα περνούσα χρόνο με την οικ…»

Ήρθε η μαμά μου και με ξύπνησε. Εφτά παρά πέντε και μου πε ότι ήταν εφτά και δέκα(συνηθισμένο)! Μάλλον ακόμα και στα όνειρά μου μιλάω πολύ και κάπως έπρεπε να ξυπνήσω. Αλλά ποιος ήταν ο συνομιλητής μου; Δεν θυμάμαι μορφή και όνομα ούτε για αστείο. Στο σχολείο που και που σκεφτόμουν αν θα έκανα όντως  αυτά που είπα στο όνειρο. Οι περισσότεροι ταξιδεύουν. Συνέχισα έτσι μέχρι που μου έφυγε το ενδιαφέρον και επικεντρώθηκα στις γραμμικές εξισώσεις… 

Την μεθεπόμενη μέρα ήμουν μόνη σπίτι.  Όλοι είχαν κλειδιά, οπότε  δε περίμενα να ακούσω κουδούνι. Κοιτάω από το ματάκι (ποτέ δε ξέρεις) και βλέπω έναν παράξενο κύριο.  Αλλά ήταν ωραία παράξενος. Φορούσε ένα συνδυασμό πιτζάμας και επίσημου πουκάμισου και έχοντας παντού κολλημένα πάνω του χαρτάκια μου κίνησε πραγματικά το ενδιαφέρον. Δεν άνοιξα εννοείται. Έκανα πως έλειπα. Ε, πέρασε η ώρα και μιας και την επομένη το πρωινό ξύπνημα ήταν αναπόφευκτο..πήγα να κοιμηθώ. Ώσπου ανοίγω το φως και τον βλέπω να στέκεται μπροστά μου με ένα επιβλητικό μπαστούνι, αλλά κάτι πήγαινε στραβά. Ήταν αρκετά γηραιότερος από ότι τον είδα στο ματάκι έξω από την πόρτα. Μέχρι εδώ τα θυμάμαι όλα πολύ καθαρά. Όμως η μνήμη μου σταματάει εκεί που μου έδωσε ένα από τα χαρτάκια του και μου είπε: «Γεννήθηκα σήμερα το πρωί και θα πεθάνω σήμερα το βράδυ. Εβδομήντα χρόνια σε μια μέρα! Άσε όμως εμένα.. Διάβασε το χαρτάκι  και ελπίζω να καταλάβεις..» Πάνω που πήγα να το πάρω μήπως και ξεδιαλύνουν όλα αυτά μέσα μου, φτου κι απ’την αρχή η μαμά μου στις εφτά παρά πέντε. Μα δεν γίνεται να ήταν όλο αυτό ένα όνειρο! Δε πρέπει να είναι όνειρο! Ήταν πραγματικότητα και είμαι σίγουρη.

Όπως κατεβαίνω τις σκάλες τις πολυκατοικίας, βλέπω ένα χαρτάκι πεταμένο στο πάτωμα. Τρέχω σαν τρελή και το αρπάζω:
ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΟΥ;


Μετά από πολύωρη σκέψη αντιλήφθηκα ότι το σημείωμα μιλάει για το πρώτο όνειρο. Επίσης αντιλήφθηκα ότι δεν χρειάζεται να σας μπερδεύω με τόσα όνειρα και παράξενους ανθρώπους. Στην τελική κάνω ότι θέλω με τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή. Μπορούσα κάλλιστα να με τοποθετήσω σε μια παραλία με ωραία θέα και γρανίτα φράουλα, επειδή απλούστατα εγώ τα γράφω αυτά! Συνειδητοποιώ ότι είναι τέλειο να γράφεις. Επανέρχομαι δυναμικά και σας λέω πως μπορούσα να τοποθετήσω τον εαυτό μου οπουδήποτε , κι όμως εγώ τον τοποθέτησα ασυνείδητα σε μια αγχώδης και μπερδεμένη ιστορία. Μήπως αυτό κάνουμε και με την ζωή μας; Μήπως εμείς την βάζουμε σε αδύναμα πλαίσια τα οποία εκτοπίζουν την ουσία; Τροφή για σκέψη.





   (xlomohliobasilema1)

Συγκατοίκηση με Κτήνη

Ακουλουθεί ποίημα μου: Δυο νησιά το έδαφός μου και γω πάντα κοπιάζω Η θάλασσα σε ταραχή  μου λένε να τρομάζω Τα πόδια μου αδύναμα  ...