Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Η μικρή εγώ

Η χαρά του να βρίσκεις παλιά τετράδια...:

"Αν το καλοσκεφτεί κάποιος ίσως μπορείς να είσαι φίλος και καλός με όλους. Παράδειγμα κάποιος μπορεί να νομίζει ότι τον χωρίζουν πολλά πράγματα απ'τον γείτονά του, τον διευθυντή του, τον φούρναρη, τον μαύρο που ζει στην Αφρική κτλ. Στην πραγματικότητα υπάρχει πάντα ένα μεγάλο κοινό. Αρχίζω. Εγώ. Άλλοι πόσοι εγώ πάνε στο σχολείο μου. Έπειτα όλοι στην πόλη μου είμαστε Δραμινοί. Στην συνέχεια όλοι είμαστε Έλληνες. Αν το προχωρήσουμε, Γαλλία, Γερμανία, Κύπρος κτλ είμαστε όλοι Ευρωπαίοι. Έπειτα βάζουμε και τις άλλες ηπείρους και είμαστε όλοι άνθρωποι(πολύ σημαντικό κοινό). Έπειτα όλοι οι άνθρωποι ειναι Γήινοι. Ζούμε στον πλανήτη Γη. Συνεπώς είμαστε-μαζί με τους άλλους πλανήτες που δε ξέρουμε αν υπάρχει ή όχι ζωή- όλοι στο ίδιο ηλιακό σύστημα. Στον ίδιο γαλαξία με τους μακρυτερους και τέλος είμαστε ΌΛΟΙ στον ίδιο-ίσως και εικονικό- κόσμο που έφτιαξε ο Θεός ή που υπάρχει τέλος πάντων. Οπότε τί έχεις να χωρίσεις από τον γείτονα και τον φούρναρη έως τον πρόεδρο της Αμερικής και τους μαύρους ανθρώπους, ακόμα και τους εξωγήινους..; Τίποτα❤"


Μάλλον είχα δίκαιο...
xlomohliobasilema1

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Χιόνι



Καλημέρα με μια χιονιστή ιστορία!



Ήτανε μια φορά και έναν καιρό μια γλυκιά σταγόνα νερoύ- η Μέριλι- η οποία χωρίς τη συγκατάθεσή της ανέβηκε στον ουρανό και συμπυκνώθηκε με άλλες τέτοιες σταγόνες. Δεν ήξερε τι να περιμένει. Το μόνο για το οποίο ήταν σίγουρη ήταν πως όποια σταγόνα φεύγει από το σύννεφο δεν ξαναγυρίζει και μονάχα ο Ουρανός γνωρίζει την πορεία της. Λόγω συνθηκών οι σταγόνες νερού εκεί πάνω δεν έπεφταν στην Γη με την ίδια μορφή. Άλλες έβγαιναν από το σύννεφο αλώβητες με την ίδια μορφή που ήταν μέσα σε αυτό, άλλες είχαν μια σκληρή σφαιρική επιφάνεια, ενώ κάποιες άλλες σχημάτιζαν χιονονιφάδες. 
Η Μέριλι είχε συνηθίσει στις μετακινήσεις του συννέφου και της άρεσε εκεί. Μια μέρα .όμως, περνώντας από μια λίμνη εισχώρησαν και άλλες σταγόνες νερού και ο Ουρανός είπε στην Μέριλι ότι στην επόμενη στάση θα έπρεπε να τους αποχωριστεί. Η Μέριλι είχε περίεργες σκέψεις οι οποίες την βασάνιζαν, ωστόσο ή γνώμη της δεν είχε καμία σημασία μιας και η απόφαση του Ουρανού δεν άλλαζε. Και φτάσανε στην επόμενη στάση και έπεσε...

1ο λεπτό: Έχει κρύο... και οι φίλοι μου είναι μακριά από μένα. Πώς αλλάζει έτσι το σώμα μου; Φοβάμαι...

2ο λεπτό: Βλέπω ένα καφετί επίπεδο κάτω. Έχει και πράσινες πινελιές. Θα είναι σίγουρα το "έδαφος" που μας είπαν στο σχολείο... Τι ωραία!

3ο λεπτό: Θα πονέσω; Τί θα γίνει μετά; 

4ο λεπτό: Άνθρωποι! Άνθρωποι! Θα τους αρέσω άραγε; 
"Πάλι χιονίζει; Πώς θα πάω τώρα στην δουλεία μου;"  
 "Δε το πιστεύω ότι χιονίζει. Θα χαλάσει το μαλλί μου"

5ο λεπτό: Δε με αγαπάνε, δε τους αρέσω καθόλου. Είμαι η πιο δυστυχισμένη χιονονιφάδα ολόκληρου του ουρανού!


Κι έτσι η χιονονιφάδα έπεσε στην Γη και έλιωσε. Και έλιωσε πάνω σε μια σκεπή, δυστυχισμένη.  
Το ταξίδι της ,όπως και να' χει, θα ήταν ίδιο. Μολονότι η διαδρομή θα ήταν ωραιότερη αν  περιορίζονταν ο φόβος της για το άγνωστο το οποίο την περίμενε και ,κυρίως, αν δεν έδινε τόση σημασία στα λόγια δύο τυχαίων ανθρώπων (υπήρχαν πολλοί άλλοι άνθρωποι οι οποίοι ήταν ευγνώμονες για τους ανάλαφρους κρυστάλλους που έκαναν την ρουτίνα τους ένα τόνο πιο συναρπαστικά λευκή- παρ' όλα αυτά ποτέ δε τους άκουσε...) . Μπορούσε να απολάυσει το ίσως μοναδικό για αυτήν ταξίδι, αλλά απ' ότι βλέπουμε κάτι τέτοιο δε συνέβη.

 Μήπως κάνουμε και εμείς το ίδιο;


(xlomohliobasilema1) 💙

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Η αγάπη που δεν αγάπησε

Είναι μερικές στιγμές μελαγχολίας... Είναι μερικές στιγμές στις οποίες θέλεις απλώς κάποιον να αγαπήσεις. Δε σε ενδιαφέρει το ποιος είναι αλλά το ότι θα υπάρχει..
Αναρωτιέμαι ποσό εύκολα θυσιάζουμε τους εαυτούς μας στον βωμό του τίποτα. Ίσως ειναι μια ανάγκη που φωνάζει και προσπαθεί να ακουστεί. Η αγάπη σου χρειάζεται να διοχετευτεί και διαλέγει στην κυριολεξία τον πρώτο τυχόντα για να ανακουφιστεί. Γιατί δε μπορούμε να μας ελέγξουμε; Πολλές φορές κοιτάς πίσω και ανακουφίζεσαι που σε απέρριψε ο άλλος γιατί μπορεί τοτε να ήταν η ανταπόκριση το μόνο πράγμα το οποίο ήθελες όμως στο παρόν καταφέρνεις με αντικειμενικότητα να δεις οτι θα ήταν επιβλαβές για σένα.
Θέλουν δουλειά οι σχέσεις και εμείς είμαστε συνηθισμένοι στο γρήγορο και ευτελές. Μήπως είμαι απόλυτη; Χμμ...
Υφίσταται η ΤΥΧΑΙΑ αγάπη; Ή είναι ζήτημα συμφερόντων ακόμα και εδώ;; Δύσκολα τα πράγματα όταν ΔΕΝ ΓΝΩΡΊΖΕΙΣ καν τον άλλον. Κι ας πιστεύεις το αντίθετο... Πόσες φορές βλέπεις στον δρόμο ανθρώπους με τους οποίους υποτίθεται οτι ήσασταν μαζί και δεν νιώθεις τίποτα; Δεν κάνεις την κίνηση ούτε να τους χαιρετήσεις. Άγνωστοι παντελώς.. απλώς με γνωστό πρόσωπο! Τί κρίμα..!
"Όλα στην ώρα τους" , λένε. Ε και τι; Θα καταπιέζει το νέο παιδί τα αισθήματα του (ακόμα και επιπόλαια και παροδικά)  για να... έρθει η ώρα του; Και ποτε θα ειναι αυτή και πώς θα το ξέρει;
Το ένα φέρνει το άλλο. Ψεύτικες αγάπες, αληθινές αγάπες με φόντο ενοχής, κανόνες για αγάπη και σχέσεις (κανόνες, ακούτε;) και έτσι το μικρό γλυκό παιδάκι περιφρονεί σιγα σιγά αυτή την ιδιότητα  του ανθρώπου, να αγαπάει! Και οχι μόνο για το αντίθετο φύλο, αλλά και για τις φιλίες και την οικογένεια. Οταν μια κατάσταση συμβαίνει για 40 μέρες γίνεται συνήθεια και...δεν είναι μια από τις καλύτερες.
Πού άραγε να θέλω να καταλήξω; Μπορεί πουθενά μπορεί και σε αυτό: Όσο ασήμαντο κι αν  είναι κάποιο αίσθημα σου (ή μάλλον οσο ασήμαντος ειναι για σένα αυτός που θα επιλέξεις να αγαπήσεις-γιατί το κάνουμε κι αυτο, πιέζουμε τον εαυτό μας να αγαπήσει σον και καλά αυτον τον κάποιον-) μη το αφήσεις. Κι ας φας τα μούτρα σου κι ας απογοητευτείς για τις ποιότητες των σχέσεων, τουλάχιστον θα έχεις προσπαθήσει στην αγάπη. Και ίσως καταφέρεις έτσι να αναγνωρίσεις την ποιοτική και να την εκτιμήσεις πραγματικά. Βέβαια αμα επενδύεις συνεχώς σε χωρίς μέλλον ή ψυχοφθώρες σχέσεις υπάρχει και ο κίνδυνος να αλλοιωθείς. Ρίσκα ειναι αυτά. Και στο κάτω κάτω θα μου πείτε η αγάπη δεν είναι σαν το φαγητό και το νερό, μπορείς να επιβιώσεις και χωρίς αυτήν. Μπορείς;

 (xlomohliobasilema1) 

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Συγκατοίκηση με Κτήνη

Ακουλουθεί ποίημα μου:

Δυο νησιά το έδαφός μου
και γω πάντα κοπιάζω
Η θάλασσα σε ταραχή 
μου λένε να τρομάζω

Τα πόδια μου αδύναμα 
τους ώμους μου στηρίζουν
Λυγίζουνε κι αφήνομαι 
οι άνθρωποι τσιρίζουν

Και με ρωτά η θάλλασα
"Σου λείπουν τα νησιά σου;"
Διχάστηκα και σκέφτηκα,
"Ήταν ποτέ δικά μου;"

Και οι άνθρωποι δε μ'έψαξαν 
και βρήκαν άλλο θύμα
Τα "πρέπει" τους φορτώνεται
Ας έρθει ένα κύμα...! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 Ε ναι λοιπόν, έτσι συμβαίνει! Από μικρή ηλικία είμαστε σε δίλημμα για το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, το θέλω και το πρέπει. Πώς θεωρούμαστε ελεύθερες υπάρξεις όταν τα "νησιά" αυτά δε τα επιλέγουμε πολλές φορές οι ίδιοι μας; Πώς θεωρούμαστε ελεύθερες υπάρξεις όταν υπάρχει τόσο μεγάλη επιρροή από τους γύρω μας και όταν αυτή η επιρροή μας αποτρέπει από το μεγάλο βήμα της αποδέσμευσης από καταστάσεις και στερεότυπα, προκαταλήψεις και γνώμες; Μέχρι που θα έρθει η ύψιστη στιγμή και η "θάλασσα" θα είναι το μοναδικό μέρος στο οποίο θα μπορέσουμε να γίνουμε ναυαγοί και να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας. "Οι άνθρωποι τσιρίζουν" γιατί οι ίδοι κολλημένοι σε πλαίσια και καλούπια ήδη από παιδιά δε μπορούν να δεχτούν από κάποιον να κάνει ό,τι δεν μπόρεσαν ΠΟΤΕ (και πιθανόν να μην μπορέσουν ΠΟΤΕ) να κάνουν εκείνοι... Στην τρίτη στροφή υπάρχει αυτός ο διχασμός.. αυτή η ανακατάταξη των πεποιθήσεων και των αξιών. Και αν με ρωτάτε: "Επειδή η θάλασσα ήταν η μοναδική διέξοδος για να κυνηγήσει την ελευθερία του σημαίνει ότι θέλει και το καλό του;" Δε γνωρίζω και δε θα γνωρίσει ποτέ κανείς αν δε πάρει αυτό το ρίσκο. Νιώθω ένα αδιέξοδο σε αυτό το ποίημα και δε με λυτρώνει ούτε καν η τελευταία στροφή. Γιατί θα πρέπει να νιώθω καλύτερα που αντικαταστήθηκε από ένα άλλο "θύμα" ο πρωταγωνιστής του γραπτού μου και ποιος με διαβεβαιώνει οτι ο τελευταίος αισθάνεται όντως καλύτερα και ελεύθερος; Ίσως κάποιες φορές είναι προτιμότερο να μένεις στην ασφάλεια..δε ξέρω.. Τουλάχιστον έτσι έχεις έναν και ορατό "αντίπαλο". Όταν όμως βγεις εκεί έξω μόνος όλοι δείχνουν εχθρικοί μα και αόρατοι... Τα συγχαρητήριά μου σε όποιον τολμήσει να εγκαταλείψει το σίγουρο της ζωής του και να πορευτεί μόνος με το Εγώ του. Δε μπορώ να πω αν είναι το σωστό, όμως υποθέτω ότι θα αξίζει τον κόπο... 

Τα φιλιά μου (xlomohliobasilema1)

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Εκφοβισμός Part 2

Πόνος........Αβάσταχτος πόνος.......Δεν μπορώ να προσδιορίσω που ακριβώς πονάω......Είναι σαν να έχω χάσει τον έλεγχο του σώματός μου! Ακούω βήματα να πλησιάζουν, όμως το γεγονός ότι πονάω με καθιστά αδύναμη να γυρίσω να δω ποιος είναι...Νόμιζα ήταν ο Νότης.Έτσι προσπάθησα να βρω δύναμη να του φωνάξω να φύγει αλλά δεν τα κατάφερα!! 
#-Βενετία;; είπε μια ανδρική σοκαρισμένη φωνή!
Προσπάθησα να κάνω κάποια κίνηση ώστε να δω το άτομο που έχει φτάσει σε απόσταση αναπνοής απο το κατά πονεμένο μου σώμα αλλα το αποτέλεσμα ήταν τα βογγητά απο τον αφόρητο πόνο.
#-Μην κουνιέσαι Βενετία θα σε βοηθήσω. Μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά! 
Με απαλές κινήσεις ο άγνωστος άνδρας με βοήθησε να καθίσω και να στηρίξω την πλάτη μου στον στύλο της σημαίας. Καθώς σήκωσα το κεφάλι μου τον αναγνώρισα ήταν ο Χάρης, ο μόνος άνθρωπος που νοιάστηκε ποτέ για εμένα, ήμασταν κάτι σαν αδέρφια. 
Χ-Δεν πάει άλλο αυτη η κατάσταση!Πρέπει να ενημερώσουμε κάποιον καθηγητή ή τον διευθυντή!
Β-Όχι Χάρη... τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα! Μην το πεις εσύ τουλάχιστον θα το πω εγώ.
Χ-Θέλω να είμαι μαζί σου όταν το λες δεν σε εμπιστεύομαι...έτσι είχες πει και την προηγούμενη φορά και δεν έκανες τίποτα.  Δεν θα το αφήσω να συνεχιστεί αυτό! είπε αναστατωμένος
Β-Θα πάω στο υπόσχομαι! είπα καθώς έψαχνα το μπουφάν μου.   
Β-Χάρη....Βλέπεις κάπου το μπουφάν μου; Σηκώθηκε και κοίταξε τριγύρω. Μετά απο λίγο μου φέρνει ενα βρεγμένο κουβάρι. Το είχαν πετάξει στο νερό! Δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο απο αυτούς. Μετά απο λίγη ώρα με τον πόνο να έχει απαλύνει στάθηκα στα πόδια μου και ξεκινήσαμε να πάμε στο ξενοδοχείο. Στη διαδρομή δεν συναντήσαμε κανέναν καλύτερα δεν γινόταν! Σκεφτόμουν πώς θα έκανε ο κάθε περαστικός που θα με έβλεπε σε τέτοια κατάσταση... Όσο το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο πονούσε το κεφάλι μου. Φτάσαμε πάνω στο δωμάτιο, ξάπλωσα στο κρεβάτι σιγά σιγά,όχι πως μπορούσα να κάνω και αλλιώς, Ο Χάρης έκανε ένα τηλεφώνημα όμως η κατάστασή μου δεν με βοηθούσε και πολύ στο να αντιληφθώ και πολλά πράγματα όπως το άτομο στην άλλη γραμμή.
Χ- Ο κύριος Σωτήρης είναι στο δωμάτιό του! Και του είπα πως θα πας!
Β-Τι; Όχι στον κ.Σωτήρη το ξέρεις ότι του έχω αδυναμία και δεν υπάρχει περίπτωση να με δει έτσι βασικά κανένας δεν πρέπει να με δει σε αυτή την κατάσταση.... είπα με μια ανάσα.
Χ- Το ξέρω! Γι αυτό κανόνισα να μιλήσεις μαζί του είναι ο μόνος καθηγητής που θα ανοιχθείς! Και όσο για το θέμα της εμφάνισης δεν θα το σχολιάσω είσαι θύμα εκφοβισμού! Μην ξανά ακούσω τίποτα άλλο! Έλα πάμε τώρα. 
Σηκώθηκα με την συνοδεία βογκητών. Βρεθήκαμε έξω απο το δωμάτιο του...<Πάρε βαθιά ανάσα και πες τα όλα με λεπτομέρειες> ήταν τα τελευταία λόγια του Χάρη πριν χτυπήσει την πόρτα και φύγει. Ο κύριος καθώς με βοήθησε να καθίσω στο κρεβάτι ώστε να νιώσω καλύτερα περίμενε γεμάτος περιέργεια και ανησυχία αυτά που είχα να του πω. Με προσήλωση άκουσε όλη την ιστορία, συλλογιζόταν πολύ ώρα...Φαίνεται δεν του είχε τύχει κάτι παρόμοιο όλα αυτά τα χρόνια. Επικοινώνησε με τον διευθυντή και κάνα δύο άτομα ακόμα. Μετά απο λίγο μου έφερε ένα χάπι το οποίο θα βοηθούσε στην χαλάρωση των μυών και συνεπώς του πόνου. Η χαλάρωση δεν άργησε να έρθει και το γεγονός ότι έπρεπε να πάω στο δωμάτιό μου με σκότωνε. Όταν έκανα την κίνηση να σηκωθώ ο κ.Σωτήρης μου επέβαλε να περάσω την νύχτα στο δωμάτιο του καθώς αυτός θα έπαιρνε κάποιο άλλο απο τα τόσα που είχε το ξενοδοχείο.
Οι επόμενες μέρες πέρασαν περίεργα....γεμάτες ένταση, έναν ενοχλητικό πόνο και πολλές ερωτήσεις. Το συμβάν έφτασε μέχρι και τα δικαστήρια. Δικαιώθηκα και ο Νότης με την παρέα του καταδικάστηκαν σε 2 χρόνια φυλάκιση στις φυλακές ανηλίκων. Η δική μου η ζωή όμως δεν θα γυρνούσε πότε ξανά στην κανονική της ροή. Έτσι και εγώ αποφάσισα να φύγω από την πόλη μου. Θα έφευγα στην Γαλλία στην ξαδέρφη μου που μένει εκεί μόνιμα. Ετοιμάστηκα πήρα όλα τα υπάρχοντά μου και έφυγα για την καινούργια μου ζωή! 
Εδώ την Γαλλία όλα είναι διαφορετικά αλλά αυτό δεν μου είναι εμπόδιο. Ως τώρα όλα είναι καταπληκτικά ελπίζω να συνεχίσουν έτσι τα πράγματα!

Με αυτή την ιστορία ήθελε να δείξω σε όλους εσάς πως ο εκφοβισμός δεν είναι αστείο! Όποιος ξέρει κάποιο άτομο που υποφέρει ας μιλήσει! Ακόμα και το ίδιο το θύμα ας πάρει το θάρρος και ας μιλήσει! Όλα θα τελειώσουν αρκεί να το πεις! ΜΊΛΑ!

(xlomohliobasilema2)

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

ΑΠΟ-ΤΥΧΙΑ


↪Ακολουθεί ποίημα μου:


Στο πεντάγραμμο του ανέμου
κάθισε εν' απλό πουλί
Δεν ήταν τόσο περιστέρι,
ούτε κάργια, ούτε κοράκι.
Παρατηρούσε τα πουλιά
μια ταυτότητα να πάρει..

Στο κλαδί του άλλου δέντρου
κάθισε κι ένα σπουργιτάκι
<<Χαίρε φίλε μου σπουργίτη!!>>
είπε στο απλό πουλάκι.
Ευωδιά μεγάλη χάρη,
γέμισε στα στήθια το πουλί
Μια ταυτότητα θα είχε, 
κάνει τώρα προσευχή..

Και μια μέρα πριν πεθάνει
στο πεντάγραμμο επιστρέφει
,έχοντας ζήσει σαν σπουργίτι,
κι ο άνεμος του νεύει.
Πλησιάζει και δακρύζει,
αρρωσταίνει και αφρίζει.
Και του λέει με το πρόσωπο υγρό:
<<Γλαύκα μου, αχ πόσο σ'αγαπώ...! >>
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται συχνά... Ωστόσο κάποιοι δεν είναι τόσο "τυχεροί" ώστε να βρουν έναν άνεμο να τους υποδείξει την πραγματική τους ταυτότητα. Ή μήπως είναι πιο τυχεροί επειδή μες την άγνοιά τους θα μπορέσουν να ζήσουν ευτυχισμένοι; Μα πώς μπορείς να είσαι πραγματικά ευτυχισμένος με κάτι ψεύτικο; Όλοι έχουμε δικαίωμα στην αλήθεια. Και μήπως αναρωτιέσαι αν το σπουργίτι είχε κάποιο προσωπικό όφελος να το κάνει αυτό; Φθόνος για την ομορφιά και την σοφία της κουκουβάγιας είναι μια πιθανή απάντηση. Όποιος έχει διαφορετική άποψη θα ήταν πολύ θεμιτό να το γράψει στα σχόλια.
Οι άνθρωποι γενικά έχουμε την τάση να χτίζουμε το "Εγώ" μας πάνω σε άλλους. Μερικοί δε συνειδητοποιούν ποτέ την αξία τους και αρκούνται στην ταμπέλα που τους τοποθετούν οι γύρω τους. Το κακό δεν είναι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για τον άνεμο ο οποίος μπορεί να εμφανιστεί. Βασανίζεται (ειδικά αν αγαπάει κιόλας το άτομο!), καθώς βλέπει καθημερινά μια αδικία να διαδραματίζεται. Αδικία από ποιόν; 
Η γλαύκα δε τόλμησε , κατά την άποψή μου, να κοιτάξει μέσα της. Έπρεπε όπως και δήποτε να προσθέσει έναν επιθετικό προσδιορισμό ή μια ονομασία; Πολύ επιπόλαιες οι επιλογές της και αρκετή αφέλεια όσον αφορά την ταχεία αποδοχή των όσων λέει με αυτοπεποίθηση το σπουργίτι (ακυρώνει την σοφία της, γεγονός το οποίο πληρώνει πολύ ακριβά με το: <<έχοντας ζήσει σαν σπουργίτι>>).
Γι' αυτό είναι καλό κι εμείς, μικροί και μεγάλοι, να προστατεύουμε τον εαυτό μας με κάθε κόστος. (δηλαδή αν το "απλό" πουλί καταλάβαινε ότι ειναι κουκουβάγια, αφενός να το θαύμαζαν πολλά άλλα πουλιά και να ένιωθε ευρεία αποδοχή αφετέρου να κατέληγε στην μοναξία καθώς δε θα ταίριαζε με κανένα άλλο). Το οφείλουμε στην ύπαρξή μας να βρούμε τον εαυτό μας και... (μετά δε γνωρίζω, αλλιώς θα σας έλεγα! 😜 ) 


Hope you enjoyed!!
(xlomohliobasilema1)















Η μικρή εγώ

Η χαρά του να βρίσκεις παλιά τετράδια...: "Αν το καλοσκεφτεί κάποιος ίσως μπορείς να είσαι φίλος και καλός με όλους. Παράδειγμα κά...