Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ

Επισκεπτόμενη για μία ακόμη φορά τον εκθεσιακό χώρο στο παλαιό δικαστήριο Δράμας, η έκθεση φωτογραφίας "ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ" με άφησε με ένα γλυκό και στοργικό χαμόγελο και με ένα αίσθημα αγαλλίασης και πληρότητας. Και υποψιάζομαι πως δεν ήμουν η μόνη που έμεινε τόσο εκστασιασμένη με το αποτέλεσμα μιας πολύ αξιόλογης και δημιουργικής προσπάθειας, καθώς όσα σχόλια ειπώθηκαν και γράφτηκαν ήταν άκρως θετικά!  

Σήμερα, έχοντας σαφώς λιγότερο κόσμο σε σχέση με τα εγκαίνια, κατάφερα να πάρω μέρος σε μία ξενάγηση στον χώρο με τα έργα! Μία διαδρομή ονειρική και ένα υπόβαθρο σκέψης, ιδέας και συνοχής που αρχικά δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου. Τα πάντα είχαν ένα νόημα! Και, ομολογουμένως, ακόμη δε τα έχω ανακαλύψει όλα κι ας είναι η δεύτερη επίσκεψή μου. Είναι ταυτόχρονα πρόκληση και μαγεία, μυστήριο και έλξη! Οι εντυπωσιακές φωτογραφίες, οι οποίες συνδυάζονταν άριστα με αποσπάσματα έργων κορυφαίων ποιητών, ήταν η μία συνέχεια της άλλης. Σε καθοδηγούσαν, ξετυλίγονταν σαν νήμα! Τα λόγια πια είναι περιττά, ας προχωρήσω λοιπόν στην τοποθέτηση κάποιων ακόμα εκθεμάτων..




Το ταξίδι ξεκινάει με την προετοιμασία της βαλίτσας.. με της οποίας το άδειασμα τελειώνει.. Όμως είναι κρίμα να μιλάμε για τέλος, ενώ δεν έχουμε καν ξεκινήσει...
Καβάφης, λοιπόν, με την επιλογή του ποιήματος "Ιθάκη".. 







 Είσαι εσύ και οι επιλογές σου.. Αυθόρμητες ή συνειδητές, αυτές είναι. Αλλά πρόσεχε.. Πρόσεχε μη προδώσεις τα όνειρά σου.. Πρόσεχε μη τα αδικήσεις.. Γιατί η συνέχεια.. Απεικονίζεται ήδη..



Τα λόγια δε φτάνουν... Τόσο δυνατό.. Τόσο έντονη στιγμή.. Τόσος πόνος..






Αγαπημένος Κωνσταντίνος Καρυωτάκης.. Το σφίξιμο που ένιωθε για τους αδόξαστους ποιητές μετατρεπόταν ίσως σε μελαγχολία ή και σε θλίψη, καθώς πίστευε έντονα πως και ο ίδιος θα συμπεριληφθεί σε αυτή την κατηγορία.. Όπως φαίνεται όμως.. είχε άδικο!



 



Και... Ύμνος είς τήν ελευθερία.. Διονύσιος Σολωμός.. Σύμφωνα με την προφορική παρουσίαση της ξενάγησης, τα σκαλοπάτια συμβολίζουν πως είναι εύκολο να ξαναυπάρξει πτώση.. Ωστόσο, δε σημαίνει πως αναχαιτίζονται τα όνειρα και η ελπίδα για ένα επιθυμητό και καλό μέλλον..


Έρωτας... Αγάπη... Σε διάφορες εκφάνσεις..

Ερμηνεία της ζωής και ερωτήματα..

Ρόλος του ποιητού.. Συνειδητοποίση συναισθηματικών αναγκών..

 

Δε ξέρω τί να πρωτοσχολιάσω, σε τί να εμβαθύνω και πού να σταθώ! Τέλος όμως, τοποθετώ τους δύο αυτούς συνδυασμούς που με άγγιξαν και μου προκάλεσαν συγκίνηση.. Σε κάθε επίσκεψή μου θα είναι κάτι διαφορετικό το οποίο θα με φορτίζει συναισθηματικά, οπότε βεβαιώνω πως αξίζει να παραβρεθεί κανείς σε αυτόν τον χώρο.. κάθε φορά προσφέρει κάτι πρωτόγνωρο, κάτι καινούριο..! '









Δημιουργικοί και νέοι άνθρωποι! Αυτούς χρειαζόμαστε! Μήπως είναι δίπλα μας και αρνούμαστε να τους χτυπήσουμε την πόρτα; Από ποιον περιμένουμε να στηρίξει την προσπάθειά τους; Η μεμψιμοιρία δεν είναι λύση, ούτε η τοποθέτηση όλων των νέων σε ένα σακί! Οι εξαιρέσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει η διάθεση αναζήτησης..!

Σκηνοθεσία Μαριάνθη Γρ. Λαζαρίδου
Muse Ευθυμία Λαζαρίδου
Φωτογράφοι Ιωάννης Χατζάτογλου, Πασχάλης Μαυρωδής, Γιώργος Μιχαηλίδης


-xlomohliobasilema-

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Παράλληλες εκδηλώσεις Φεστιβάλ Μικρού Μήκους

Λίγα λόγια/Λίγες εικόνες για τις εκθέσεις/από τις εκθέσεις στις οποίες παρευρέθησα... 

ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ


Μία εκπληκτική έκθεση στην πόλη μας! Τα εγκαίνια περιλάμβαναν έναν συνδυασμό φωτογραφίας, μουσικής και ποίησης.. τί πιο μαγικό; Η φωτογράφιση καλοδουλεμένη, τα μοντέλα πολύ καλά στημένα με εκφράσεις προσώπου έντονες και διαπεραστικές.. Το τελικό αποτέλεσμα προσέδιδε μια αύρα νοσταλγίας, αλλά και ευτυχίας ότι βρίσκεσαι σε ένα απίστευτα όμορφο μέρος και έντονα συναισθήματα σε κατακλύζουν .. Άλλωστε η επιλογή των ποιημάτων κάτω από κάθε εικόνα ήταν εξαιρετική! Θα ξαναπάω σίγουρα! 
Ακολουθούν ενδεικτικά μερικές φωτογραφίες από τους στίχους ποιημάτων οι οποίοι μου έκαναν εντύπωση:



30 ΧΡΌΝΙΑ ΚΈΝΤΡΟ ΝΕΌΤΗΤΑΣ "ΓΕΏΡΓΙΟΣ ΠΑΡΑΣΊΔΗΣ"




"ΜΕΤΑΤΌΠΙΣΗ" ΕΥΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ

Οι τρεις πίνακες που μου έκαναν περισσότερο εντύπωση..


Η κ. Εύα Χαραλαμπίδου ήταν ανοικτή σε συζήτηση, ευχάριστος και ομιλητικός άνθρωπος με αναμφισβήτητα πολλές γνώσεις τις οποίες έπειτα από απορίες μας προσπάθησε να μας μεταλαμπαδεύσει! Ακολουθούν λίγα λόγια τα οποία η ίδια έγραψε στο μικρό βιβλιαράκι με τους πίνακες της έκθεσης: 

"Ο κόσμος των μικρών πραγμάτων είναι παντού, σιωπηλός, μυστικός, αγαπά να κρύβει τη μεγαλειώδη ιερότητα της δικής του ύπαρξης.. της φύσης του! Γίνεται εικαστικός λόγος και μέσο για να εκφράσει τις αναζητήσεις μου, βοηθός, ανιχνευτής και ερμηνευτής, σαν εννοιολογικό στοιχείο στο χώρο της τέχνης."

-xlomohliobasilema1-

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Λίγες γραμμούλες σκέψης

"Τα μοιρολόγια είναι ωραία επειδή σταματούν!"

Φράση την οποία μοιράστηκε μαζί μας η αγαπημένη μου καθηγήτρια στο σχολείο.. Ομολογουμένως πολύ ωραία και ρεαλιστική φράση..

Όλα κάνουν τον κύκλο τους, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα, από τα πιο φαινομενικά ασήμαντα μέχρι και τα πιο σημαντικά. Και δεν πρέπει να οικτίρουμε τον εαυτό μας στον ύψιστο βαθμό, καθώς και αυτό από την στιγμή που θα ξεπεράσει τα όρια θα γίνει αφενός κουραστικό για εμάς, αφετέρου για τους ανθρώπους στον κοινωνικό μας περίγυρο οι οποίοι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το ατέρμονο "μοιρολόι" μας.
Εξάλλου σε ένα "μοιρολόι "το οποίο θα αρχίσει και θα τελειώσει στην ώρα του κρύβεται μια ένταση βιώματος, την οποία δε πρέπει να χάσεις! Καλή συνέχεια! 💜


Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Τρένο και άνθρωποι..

"Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο"
 -Όσκαρ Ουάιλντ-


Φίλες, σακίδιο, εκδρομή, καθαρός αέρας.. Τί άλλο να επιθυμεί κάποιος για να νιώσει ευτυχισμένος και ταυτόχρονα ελεύθερος και ανεξάρτητος; 
Όλα κυλούν ομαλά. Παίρνουμε η κάθε μία το εισιτήριο της αμαξοστοιχίας μέσω της οποίας θα μεταφερθούμε σε ένα χωριό 30-40 λεπτά έξω από την πόλη μας.
Τρένο.. πρωτόγνωρη εμπειρία για τις περισσότερες! Ανυπομονησία, αγωνία, προσμονή!

 Το τρένο καταφτάνει και μπαίνουμε μέσα αναζητώντας την θέση η οποία αναγράφεται στο εισιτήριό μας. Βολευόμαστε και η αμαξοστοιχία ξεκινάει την υπέροχη διαδρομή μέσα στη φύση..
Επιλέγω να μην ασχοληθώ με το κινητό παρά μόνο να γράφω λίγες παρατηρήσεις μου στο σημειωματάριο..

Σημειωματάριο:  Σε ένα τρένο...
  • Ένας κακόκεφος, μουτρωμένος, περίεργος (τα χείλη είναι αφημένα, ελεύθερα και είναι προς τα κάτω) (κοιμάται πολύ ελαφρά)
  • Ένας σφιγμένος, παρατηρητής
  • Ένα τρανς αγόρι
  • Ένα παιδάκι που διασκεδάζει, γελαστό, ανέμελο
  • Μια υπομονετική μητέρα, ευγενικοτατη
  • Δύο κυρίες κουρασμένες, ανοιχτές για συζήτηση, ευγενικοτατες
  • Ένας μπερδεμένος, απολαμβάνει την μουσική του
  • Ενας ταλαιπωρημένος παππούς με κουρασμένο βλέμμα
  • Μία χαρούμενη κοπέλα που μιλαει εξ αποστάσεως με την φίλη της απο μια αλλη θέση
  • Ενας σκουροχρωμος ενήλικας που δεν έχει θεση σε κάποιο βαγονι (στην μέση των βαγονιών) και που συζηταει με εναν αλλον κύριο, ειναι με την οικογένειά του
  • Μια μητέρα που δε δείχνει να χαίρεται ιδιαίτερα με την ενασχόληση με την κόρη της, κουρασμένη, χαμογελαστή και ευδιάθετη μετα απο λίγη ωρα
  • Ένας παππούς που ταξιδεύει μόνος, τα μάτια του φανερώνουν μια δυσφορία

Τόσοι άνθρωποι μέσα στο ίδιο μεταφορικό μέσο οι οποίοι μοιράζονται ένα μεγάλο ή μικρό κομμάτι της διαδρομής τους. Τόσοι άνθρωποι διαφορετικοί, με ξεχωριστή προσωπικότητα και διαφορετικά βιώματα και εμπειρίες. 
Τους έδωσα όλους από την προσοχή μου την οποία μπορούσα να διαθέσω εκείνη την στιγμή.. Ήταν αστείο, καθώς όσο τους παρατηρούσα με κοιτούσαν απορημένοι και στις περιπτώσεις στις οποίες γυρνούσα πίσω για να δω κάποιον κύριο ή κυρία, κάποιοι συνεπιβάτες μου γυρνούσαν εξίσου πίσω θέλοντας να ερμηνεύσουν την περίεργη θα έλεγαν συμπεριφορά μου.
Από αυτούς τους ανθρώπους, μόνο δύο μας πλησίασαν με σκοπό την συζήτηση και την επικοινωνία. Η υπομονετική μητέρα και οι δύο κυρίες. Ήταν πιο μαγικό από όσο ακούγεται! Και είναι πραγματικά θλιβερό να στέκονται οι άνθρωποι στα κινητά τους αδιαφορώντας για τον θησαυρό τον οποίο μπορεί να έχουν δίπλα τους.. 
Και μακάρι να υπήρχε μια μεγάλη συζήτηση, να μιλούσαν και να γελούσαν όλοι ακόμα και οι πιο σκεπτικοί και μοναχικοί. Να ήμασταν όλοι μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά.. Έτσι κι αλλιώς μοιραζόμασταν την διαδρομή, μοιραζόμασταν όλοι το ίδιο σημαντικό κομμάτι της τότε ύπαρξής μας. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι χρυσός.. Με αφορμή την εμπειρία μου αυτή σου προτείνω να προσπαθήσεις να κοιτάξεις τους ανθρώπους.. και δεν εννοώ απαραίτητα με τα μάτια! 


-xlomohliobasilema1-










Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Παράλληλες...

Ήμαστε δύο παράλληλες. Δυο ευθείες με άπειρα σημεία που ήταν παράλληλες. Και σύμφωνα με άλλους, ήταν αδύνατο να συναντηθούμε. Κι όμως, υπήρξαμε δύο τεμνόμενες παράλληλες. Για μια στιγμή· δυνατή και φευγαλέα. Για μια στιγμή τόσο έντονη, τόσο φωτεινή. Και ξαναγίναμε παράλληλες. Η κάθε μία τον δρόμο της τώρα. Όμως δε μπορείς να συνεχίσεις το άπειρό σου μένοντας κολλημένος στο σημείο τομής το οποίο ποτέ δε θα υπάρξει ξανά. Είναι άδικο για την απεραντοσύνη σου, παράλληλη ευθεία!

(Xlomohliobasilema1)



Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Η μικρή εγώ

Η χαρά του να βρίσκεις παλιά τετράδια...:

"Αν το καλοσκεφτεί κάποιος ίσως μπορείς να είσαι φίλος και καλός με όλους. Παράδειγμα κάποιος μπορεί να νομίζει ότι τον χωρίζουν πολλά πράγματα απ'τον γείτονά του, τον διευθυντή του, τον φούρναρη, τον μαύρο που ζει στην Αφρική κτλ. Στην πραγματικότητα υπάρχει πάντα ένα μεγάλο κοινό. Αρχίζω. Εγώ. Άλλοι πόσοι εγώ πάνε στο σχολείο μου. Έπειτα όλοι στην πόλη μου είμαστε Δραμινοί. Στην συνέχεια όλοι είμαστε Έλληνες. Αν το προχωρήσουμε, Γαλλία, Γερμανία, Κύπρος κτλ είμαστε όλοι Ευρωπαίοι. Έπειτα βάζουμε και τις άλλες ηπείρους και είμαστε όλοι άνθρωποι(πολύ σημαντικό κοινό). Έπειτα όλοι οι άνθρωποι ειναι Γήινοι. Ζούμε στον πλανήτη Γη. Συνεπώς είμαστε-μαζί με τους άλλους πλανήτες που δε ξέρουμε αν υπάρχει ή όχι ζωή- όλοι στο ίδιο ηλιακό σύστημα. Στον ίδιο γαλαξία με τους μακρυτερους και τέλος είμαστε ΌΛΟΙ στον ίδιο-ίσως και εικονικό- κόσμο που έφτιαξε ο Θεός ή που υπάρχει τέλος πάντων. Οπότε τί έχεις να χωρίσεις από τον γείτονα και τον φούρναρη έως τον πρόεδρο της Αμερικής και τους μαύρους ανθρώπους, ακόμα και τους εξωγήινους..; Τίποτα❤"


Μάλλον είχα δίκαιο...
xlomohliobasilema1

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Χιόνι



Καλημέρα με μια χιονιστή ιστορία!



Ήτανε μια φορά και έναν καιρό μια γλυκιά σταγόνα νερoύ- η Μέριλι- η οποία χωρίς τη συγκατάθεσή της ανέβηκε στον ουρανό και συμπυκνώθηκε με άλλες τέτοιες σταγόνες. Δεν ήξερε τι να περιμένει. Το μόνο για το οποίο ήταν σίγουρη ήταν πως όποια σταγόνα φεύγει από το σύννεφο δεν ξαναγυρίζει και μονάχα ο Ουρανός γνωρίζει την πορεία της. Λόγω συνθηκών οι σταγόνες νερού εκεί πάνω δεν έπεφταν στην Γη με την ίδια μορφή. Άλλες έβγαιναν από το σύννεφο αλώβητες με την ίδια μορφή που ήταν μέσα σε αυτό, άλλες είχαν μια σκληρή σφαιρική επιφάνεια, ενώ κάποιες άλλες σχημάτιζαν χιονονιφάδες. 
Η Μέριλι είχε συνηθίσει στις μετακινήσεις του συννέφου και της άρεσε εκεί. Μια μέρα .όμως, περνώντας από μια λίμνη εισχώρησαν και άλλες σταγόνες νερού και ο Ουρανός είπε στην Μέριλι ότι στην επόμενη στάση θα έπρεπε να τους αποχωριστεί. Η Μέριλι είχε περίεργες σκέψεις οι οποίες την βασάνιζαν, ωστόσο ή γνώμη της δεν είχε καμία σημασία μιας και η απόφαση του Ουρανού δεν άλλαζε. Και φτάσανε στην επόμενη στάση και έπεσε...

1ο λεπτό: Έχει κρύο... και οι φίλοι μου είναι μακριά από μένα. Πώς αλλάζει έτσι το σώμα μου; Φοβάμαι...

2ο λεπτό: Βλέπω ένα καφετί επίπεδο κάτω. Έχει και πράσινες πινελιές. Θα είναι σίγουρα το "έδαφος" που μας είπαν στο σχολείο... Τι ωραία!

3ο λεπτό: Θα πονέσω; Τί θα γίνει μετά; 

4ο λεπτό: Άνθρωποι! Άνθρωποι! Θα τους αρέσω άραγε; 
"Πάλι χιονίζει; Πώς θα πάω τώρα στην δουλεία μου;"  
 "Δε το πιστεύω ότι χιονίζει. Θα χαλάσει το μαλλί μου"

5ο λεπτό: Δε με αγαπάνε, δε τους αρέσω καθόλου. Είμαι η πιο δυστυχισμένη χιονονιφάδα ολόκληρου του ουρανού!


Κι έτσι η χιονονιφάδα έπεσε στην Γη και έλιωσε. Και έλιωσε πάνω σε μια σκεπή, δυστυχισμένη.  
Το ταξίδι της ,όπως και να' χει, θα ήταν ίδιο. Μολονότι η διαδρομή θα ήταν ωραιότερη αν  περιορίζονταν ο φόβος της για το άγνωστο το οποίο την περίμενε και ,κυρίως, αν δεν έδινε τόση σημασία στα λόγια δύο τυχαίων ανθρώπων (υπήρχαν πολλοί άλλοι άνθρωποι οι οποίοι ήταν ευγνώμονες για τους ανάλαφρους κρυστάλλους που έκαναν την ρουτίνα τους ένα τόνο πιο συναρπαστικά λευκή- παρ' όλα αυτά ποτέ δε τους άκουσε...) . Μπορούσε να απολάυσει το ίσως μοναδικό για αυτήν ταξίδι, αλλά απ' ότι βλέπουμε κάτι τέτοιο δε συνέβη.

 Μήπως κάνουμε και εμείς το ίδιο;


(xlomohliobasilema1) 💙

ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ

Επισκεπτόμενη για μία ακόμη φορά τον εκθεσιακό χώρο στο παλαιό δικαστήριο Δράμας, η έκθεση φωτογραφίας "ΠΟΙΕΙΣ-ΣΥ" με άφησε με έν...